دریچه ای برای تماشای خویش

 نوشتن در اینجا برایم ممکن نیست

شاید

وقتی دیگر ....

جایی دیگر ...

دیداری دیگر...

در پناه خدا...

: ( ورونیکا تصمیم میگیرد بمیرد، پائولو کوئیلو)

ماه گذشته، کاموا خریدم تا برای خودم ژاکت ببافم...چند روز پیش که ژاکت تموم شد،دیدم برام کوچیکه ...دوستانی که بافتني رو دستم ديده بودند، بین صحبتها می پرسیدن،"راستی ژاکت و چکار کردی؟تموم شد؟ "...از یه طرف ژاکتم و دوست داشتم و دوست نداشتم اینو هم بشنوم که ،إ مگه شروع میکردی تنت کنارت نبود که اندازه بگیری ؟!به خاطر همین از همون کاموا دوباره خریدم و عرض ۶ روز تند تند ،یه ژاکت دیگه بافتم....اینبار خودم كنارم بود!اندازه اندازه!....چقدرساخته دست خود آدم، دوست داشتنی و دلچسبه !...دیشب ژاکت کوچیکه را گذاشته بودم جلوم و فکر میکردم به تن کی میخوره؟تصمیم گرفتم بدمش به سعیده دختر خالم...داشتم میذاشتمش کنار که سر فرصت كادوش كنم ...یهو با خودم گفتم :خوبه بدمش به دختر همسایه، خوشحال میشه ...صبح مامان زنگ زد به خانم همسایه و گفت یه سر بیا خونه ما کارت دارم...زهرا خانم موقع رفتن تشکر کرد و گفت: "کاش دخترم یه چیز بزرگتری آرزو کرده بود ،،آخه چند روز پیش میگفت مامان،، کاشکی منم ژاکت داشتم ..همه دوستام تو مدرسه میپوشن ، منم میخوام"...

الان داشتم فكر ميكردم،،خیلی قبل تر از اینکه خدیجه آرزو کنه ،خدا داشت براش ژاکت میبافت...!!

...دل من در دل شب
خواب پروانه شدن مي‌بيند
مهر صبحدمان داس به دست
خرمن خواب مرا مي‌چيند...

پروانه من در  تاری اسیر است که عنکبوتش سیر است

نه یارای پرواز دارد

نه می تواند بمیرد

(دانته)

برگ پاییزم ز چشم باغبان افتاده ام ....

!

جسن جکسن:

 میگفت:از آنجایی که ایران کهن در مسیر جاده ابریشم واقع بود،طبیعطأ کاروانسراهای زیادی دراین مسیر وجود داشت،و لذا فرهنگ ایرانی تربیت کننده "مرد کاروانسرا "و "زن کاروانسرا " شده است.و این خصیصه تا کنون همراه مردمان ایران میباشد.و بصورت یک ارث ناخوشایند از نسلی به نسل دیگر انتقال یافته است.

...نمیدانم این سخن چه اندازه پشتوانه علمی دارد! ولی هر موقع با چنین شخصی بر خوردمیکنم که مراقب رفتار اطرافیان است و مدام در حال ایراد گیری و در هر زمینه ای صاحب نظر! یاد این استاد و سخنش میافتم .آیا باید این عادت را جزء صفات نژادیمان بپذیریم و انتقال دهیم؟!!

فکر میکنم حداقل کار ممکن برای حذف  این خصیصه از رفتار های ایرانی ، متوجه این مشکل بودن و تکرار نکردنش میباشد ،و قدم بعدی تربیت کودکانی عاری از این خصلت ناخوشایندو موروثیمان ...

توان بال زدن هم ندارد ولی تقلا میکند برای پرواز...و دستهای ظریفش در دست مادر...

چقدر با تن کوچکش درد کشیده است...

کوچولوی توپول،مثل یک شمع قطره قطره آب شد،و حالا آرام خوابیده .

...نه نه نه ،باور کردنی نیست !چه تقدیر شومی !

فقط و فقط سه بهار دیده بود.و برای این همه درد خیلی خیلی ، کوچک بود.

روزهای سیاه و رنجهای ده سال پیش ،عینأ تکرار شد.

خدایا چرا تمامی ندارد؟!

 بغلش کردم و بوسیدم برای آخرین بار.

ولی دیگر ازآن لبخند دوست داشتنی، خبری نبود...چشمهایش نیمه باز بود و

از میان مژه های بلندش نگاه میکرد.نگاهش خسته و سرد ! در دو روزگذشته که

 دارو هایش را قطع کرده اند ، بیشتر از دو ساعت نخوابیده است...

دوباره بوسیدمش و ملحفه را رو ی صورتش کشیدم.

عزیزدلم ،برگ های رنج تو از دفتر زندگی کنده شد.اکنون ماییم و رنج دوری تو.

چقدر دلم برایت تنگ خواهد شد..

مامان تحمل بدرقه کردنت را نداشت. ولی بابا صورت نازت رابوسید و سپرد دست فرشته ها،

و همه آرزو هایش را هم  ...

روز شنبه مراسم خاکسپاری ...با اشک و آه... با یاد درد هایی که کشیده بودی و آرزو های

 بر باد رفته مان،...

عزیزم ،

 دیروز نشانه هایت را از اطاقت جمع کردند...بابا یکی یکی لباسهایت را میبوسید و

 اشک میریخت.

لباس مهد کودکت رابرای یاد گاری نگه داشت،و مامان اسباب بازی هاو نقاشی قشنگت را ...

ولی بدان یادت ،در گوشه گوشه قلبمان خواهد ماند. برای همیشه .مانند خاطرات امیر ،

هرچند خاطراتی کبود.!

 ما را فرامش نکن...

میدانم  که خسته ای...

عزیز نازنینم ،آسوده بخواب، به خدا می سپارمت....